NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Terrace House to program o szóstce nieznajomych pod jednym dachem
i relacjach między nimi.
Przygotowaliśmy dla nich tylko piękny dom i auta.
- Nie mamy scenariusza. - Tak.
Ponownie gościmy w studio Chiemi Buruzon.
- Miło cię widzieć. - Dziękuję.
Uwielbiasz ten program, co?
To najciekawsza praca, jaką miałam w tym roku.
- Miło to słyszeć. - Bardzo się cieszę.
W ostatnim odcinku, Hana próbowała umówić się na kolację z Ryo,
- ale bezskutecznie. - Serce się kraje.
Zapraszam na randki tylko dziewczyny, które wyraźnie mnie lubią.
Bo inaczej by cię odrzuciły?
Tak, i nie chcę, by czuła się źle.
Tak, masz rację.
Ryo chce się od niej...
- Zdystansować. - Zgadza się.
- Nie chce ryzykować. - Tak.
Nawet poradził się Vivi.
Powiedzmy, że jest ktoś, do kogo nic nie czujesz.
Mogłabyś wciąż spotykać się z tą osobą?
Jeśli wciąż nie jesteś pewien,
- to nie odpuszczaj. - Jasne.
Ale jeśli mogę powiedzieć, co czuję,
nie chcę, byś z nią wychodził.
Co zrobilibyście,
gdyby tak ładna dziewczyna żarliwie walczyła o waszą uwagę?
Na pewno nie zdołałbym się jej oprzeć.
- Ja też. - Musiałbym
przykryć się kocem, co pewnie Ryo też robi.
- Czekaj... co? - Przykryłbyś klatę?
- O co chodzi? - Czemu?
- I trochę by się uniósł. - Rozumiecie?
- Coś by stało. - Shochan...
Sprośne żarty zostaw mnie i Tokui.
Ryo powinien szczerze mówić o swoich uczuciach.
- Zgadzam się. - Panie nie są pod wrażeniem.
- Trochę mnie wkurza. - Mnie też.
- Poznałam już takich typów. - Ja też.
- Wnerwia mnie. - Widzi, że Vivi
na niego leci.
Ale nie wiem, czy on na nią.
Vivi jest bardzo bezpośrednia.
Powinien jakoś zareagować.
- Racja. - Pokazać, że jemu też zależy.
Jest przy niej wesoły, ale nie wiadomo czy ją lubi,
- czy wprawia go w dyskomfort. - Też nie wiem.
- Rozumiem. - Trafna uwaga.
Póki będzie z nią flirtować,
Vivi będzie myśleć, że na nią leci.
- No tak. - Jest niezdecydowany.
Koszykówka jest pierwsza. Ciężko to połączyć.
Poruszyło mnie to.
Za bardzo się stara wyjść na dobrego faceta.
- Tak myślisz? - No tak...
To w niczym nie pomaga.
Uwielbiam patrzeć, jak laski rozbrajają jego idealną fasadę.
To świetne.
Mam taką osobę wśród znajomych.
To jeden z tancerzy, Koji z With B.
Grał w futbol amerykański.
- Był kapitanem drużyny. - Miał powodzenie.
Zgadza się.
Widziałam, jak odrzuca laski, które go podrywały.
Nie mówi tego wprost.
Dokładnie.
Chce, żeby inna osoba czytała między wierszami.
Po prostu zachowuje się obojętnie.
Jednak zawsze wydaje się być miły.
Tak, i uważa, że jest uprzejmy.
Nie mógłby powiedzieć tego wprost i zranić drugiej osoby.
Nie lubię czegoś takiego.
Ciekawe. To samo robi Ryo.
- Idę na obiad ze znajomym. - Jasne.
- Wybacz. - W porządku.
- Przepraszam. - Spoko.
To musiało zranić Hanę.
Ostatnio sporo płakała.
Vivi chciałaby wiedzieć, na czym stoi,
- ale nie chce niczego inicjować. - To zbyt ryzykowne.
Ryo musi to wyjaśnić.
Tylko on może to zrobić.
Niedługo będzie stand-up Kaia.
- Świetnie! - Tak, sporo ćwiczył.
Nie mogę się doczekać, żeby go zobaczyć.
Ja też.
Jesteś podekscytowana.
Będę go kochać, nawet jeśli to będzie porażka.
Wspaniałe wsparcie.
- Jak miło. - Może liczyć na fanów.
Pokażę wam, jak wygląda prawdziwa dobroć.
You nie jest wcale miła. Nie dla początkującego komika.
30. TYDZIEŃ
BEZ WINY
ROPPONGI HILLS ROPPONGI, TOKIO
- Nie mogę się doczekać filmu. - Ja też. Dzięki za zaproszenie.
Zwykle nie oglądam filmu więcej niż raz.
GODZINA 16.00
Dziękuję.
- Ile płacę? - Co?
Ile kosztują?
Ja stawiam.
Nie, ja chciałam na to iść.
Ja też.
Dobra, to kupię popcorn.
- Jaki popcorn? - Z solą i karmelem.
Nigdy nie jadłem z samą solą.
Nie jadłeś zwykłego popcornu?
To nasza sala.
Świetne miejsca.
Na samym końcu.
- Zgarnęliśmy dobre miejsca. - Dzięki tobie.
Zjemy ten popcorn przed filmem.
Też tak myślę.
- Smakuje ci solony popcorn? - Tak, pycha.
GODZINA 18.30
Super film.
Popłakałem się za drugim razem.
- Płakałeś? - Tak.
Słyszałam smarkanie.
To było...
- Od niedawna lubię Beatlesów. - Chcesz coś zjeść?
- Chętnie. - Super.
- No to co? - Zdrówko.
- Dzięki za dzisiaj. - Wzajemnie.
Pychota.
Pokazywał ludziom twojego Instagrama.
- Czemu? Lily? - Tak.
- Pokazywał cię znajomym. - Nieźle.
Mówił: „Patrzcie, z kim Tupas poszedł na kolację”.
Ludzie pewnie muszą się zastanawiać,
czemu wyglądam inaczej w telewizji i na Instagramie.
Wiem, że tak myślisz,
ale wyglądasz o wiele piękniej na żywo.
- To miłe, ale nieprawda. - Prawda.
Jesteś śliczna. Możesz być z siebie zadowolona.
Przez ostatnie dwa tygodnie
zacząłem coś do ciebie czuć.
I różni się to od uczucia,
jakim darzę Vivi czy Hanę.
Rozumiem.
Szczerze mówiąc,
nie spodziewałam się, że komuś się spodobam.
- Często się przy tobie stresuję. - Tak?
Trudno mi patrzeć ci w oczy.
Chodzą słuchy, że miałam wielu chłopaków.
Mówiono mi, że zachowuję się jak hostessa z klubu dla dżentelmenów.
Ale jestem zwykłą 21-latką.
I nie mam doświadczenia w związkach.
Bardzo lubię w tobie to,
że potrafisz zaskakiwać.
Cieszę się, że poznałam kogoś,
kto chce mnie naprawdę poznać.
A przed deserem...
Co to?
Co? Dlaczego?
Dziękuję.
- Jak miło. Dziękuję. - Nie ma za co.
Rany!
To ręcznik kąpielowy i...
- Toczek? Bardzo się cieszę! - Tak.
Jest też mniejszy ręcznik.
Kupiłem sobie też taki zestaw w innym kolorze.
Naprawdę?
Bardzo się cieszę.
Bardzo dziękuję.
Nie ma sprawy.
Zaniosę to do domu.
I pochwalę się Hanie.
- Było pyszne, prawda? - Tak.
- Mam odliczone pieniądze. - Ja zapłacę.
Nie musisz.
Stawiałeś cały wieczór.
- Luzik. - Nie mam drobnych.
GODZINA 22.30
Witaj z powrotem.
Właśnie o tobie rozmawiałyśmy.
- Obgadywałyście mnie? - W życiu.
- Nie mamy powodu. - Żarcik.
Co masz w tej torbie?
- Szybko zauważyłaś. - Co tam masz?
Balsam do rąk, ręcznik kąpielowy
i mniejszy ręczniczek. Prezent od Tupasa.
- Czemu jesteście w szoku? - Masakra!
A do tego kupił sobie taki sam zestaw w innym kolorze.
- Macie takie same zestawy? - Zaskoczył mnie.
Mają takie same zestawy?
- Zaraz się porzygam. - Nie wierzę.
Cały czas świetnie się bawiłam.
Gdzie jedliście?
- We włoskiej knajpie. - W bogatej dzielnicy.
- Zapłacił za kolację. - Co za dżentelmen.
Za bilety do kina też.
- Kochany. - Ja kupiłam popcorn i napoje.
Super.
Bardzo się cieszę.
Powiedz, jak było.
- Powiedz coś więcej. - Ale ostatnio,
kiedy cię nie było, Tupas mówił, że nie wie, czym jest miłość.
- A jednak doskonale to rozumie. - Tak, mówił bez sensu.
- Wie, jak kogoś uszczęśliwić. - Prawda.
Chyba mi się podoba.
Chciałabyś z nim być?
Tak czy nie?
Oczywiście, że tak.
KOSZYKARZ, LAT 26
WRESTLERKA, LAT 22
ASPIRUJĄCY KOMIK, LAT 25
STUDENTKA, LAT 21
ASYSTENT, LAT 22
MODELKA, LAT 24
GODZINA 22.00
Gdzie dzisiaj byłaś?
Spotkałam się z Haruką, która tu kiedyś mieszkała
- i z Emiką. Poszłyśmy na obiad. - Racja, już pamiętam.
Potem poszłam na trening.
Prowadziliśmy warsztaty z wrestlingu.
- Jest coś takiego? - Tak.
Czego uczysz?
- Uczymy dzieci, czym jest wrestling. - Naprawdę?
- Ty też uczysz? - Wspaniale.
Mamy też regularne uczestniczki.
Hana, będziesz wyjeżdżać na treningi?
- Czy podróżuję? - Za tydzień.
Czy jadę gdzieś w przyszłym tygodniu?
- Będziesz mieć wolne? - Przepraszam, nie dosłyszałam.
Mam wolny wieczór 11-ego,
13-ego albo 14-ego.
Umówmy się na 13-ego.
- Spoko. Pasuje ci wieczór? - Tak.
I ubierz się...
na sportowo.
Znasz Trampoland?
Czekaj, znasz to?
- A ty? - Jasne, że tak.
- Byłeś? Ja też nie. - Nie.
- Co ty na to? Idziemy? - Pewnie.
- Świetnie. - Co to Trampoland? Gdzie jest?
- Sala z trampolinami. - Sporo ich jest.
Brzmi fajnie.
- Będzie świetnie. - Super.
Pewnie posikam się tam ze śmiechu.
Może założę pieluchę.
ASAGAYA, TOKIO
GODZINA 21.00
Panie i panowie, gotowi na drugą część?
Przed wami gwiazda wieczoru...
Kai!
KAI KOBAYASHI, 25 LAT Z ARIZONY
2013: UKOŃCZYŁ LICEUM 2016: PRZEPROWADZKA DO JAPONII
Cześć.
2019: STUDIA
WOLNY: 5 MIESIĘCY
Cześć, Kai.
Mam trzy pytania.
Jeśli pracą psa
jest leżenie i bycie słodkim,
jak wygląda, gdy ma wolne?
Kolejne pytanie.
Jak to możliwe, że japońskie korposzczury jeszcze się nie zabiły?
Jezu!
Nie chcę wyjść na palanta.
Pytam szczerze, bo ci ludzie
budzą się codziennie o 6.30 w swoich pojedynczych łóżkach,
bo nie bzykali swoich żon od 2014 roku.
Tacy ludzie nie poruchają, co nie?
Idą do swojego małego salonu.
Mroczne...
Wracasz do domu i cała dziadowska rodzina już śpi.
Więc zjadasz gówniane żarcie, które zostawiła ci żona.
Wsiadasz do pociągu,
ale jest przepełniony. Nagle zatrzymuje się.
Zatrzymuje się.
Po prostu wielu ludzi z niego wyskakuje.
I nie wiesz, że za rok też tak skończysz.
- Mroczne... - To ty.
- Zbyt mroczne. - Jeszcze tego nie wiesz.
Trzecie pytanie to...
Są ze sobą powiązane.
Kto wymyślił słowo „sutek”?
„Sutek”?
Sutek?
BJ, chcesz wejść?
Nie, ale wszyscy inni chcą.
Szczerze, zbyt mroczne.
O korposzczurach gada koleś,
który nigdy nie pracował.
W każdym razie... Wielkie dzięki, Kai.
Dziewczyny przyniosły kwiaty.
Wiedziały, że idą na pogrzeb.
Pierwszy raz byłam na stand-upie.
- Zwykle nie mam okazji. - Ja też.
Fajnie, że byłyśmy.
- Też się cieszę. - Super było.
Tak, ale tekst o korposzczurach...
Trochę przesadził.
Szczerze, nie rozśmieszył mnie.
Pewnie chciał stworzyć satyrę.
Nie poniżać.
Ale pewnie obraził wiele osób z widowni
sposobem wypowiedzi.
Lepiej, gdyby mówił o swoich osobistych doświadczeniach.
Byłby w lepszej pozycji do mówienia o takich rzeczach.
Ale skoro nie pochodzi z takiego świata,
wyszedł przede wszystkim na aroganta.
- Cześć. - Siemka.
- Skąd wracasz?
Nie zmarzłeś? Byłeś na dachu?
Tak, czytałem sobie.
Zgapiasz ode mnie.
Czytasz na dachu?
Tak, uwielbiam.
Prawie zamarzłem.
Kai jeszcze nie wrócił?
Pewnie dziś nie przyjdzie.
Chcę jego koszulkę.
Ma swoją linię ciuchów?
- Nie, na koszulce miał napis... - „Dieta od jutra”.
- Była super. - Chwali się.
- Pasuje do mnie. Kup mi taką. - Czemu on ją ma?
- Czemu? Kup sobie sama. - Kup mi, tatku.
- Tatuśku? - Proszę, tatku.
Tatku, chcę na grilla.
- Nie masz motywacji do diety. - Zaczynam od jutra.
„Dieta od jutra”.
- Idź do Gyu-Kaku. - Gyu-Kaku...
Może wezmę bufet.
- Jest pyszny. - Zjadłabym.
- Wróciłeś. - Tak.
Witaj.
- Cześć. - Głupio mi.
- Dlaczego? - Właśnie.
- Mój występ był nieśmieszny. - Nieprawda.
Poważnie?
- Tekst o psach był spoko. - Co?
Ten tekst o psach był zabawny.
- Dzięki. - Był śmieszny.
Mamy wazon?
Mamy ten, co kupiłam.
- Hej, Hana? - Jest tutaj.
- Dobrze się dziś bawiłam. - Kłamiesz.
- Naprawdę. - Co ty gadasz?
Myślałam, że nie będę nadążać.
Ale większość zrozumiałam. Podobało mi się.
- Mam doła. - Dlaczego?
- Byłeś super. - Daj spokój.
- Nie, dlaczego? - Weź przestań.
- Kto to namalował? - Ja.
Wygląda super. Co to? Oko?
To pęd świadomości w losowym miejscu
i wyrastający z niego kwiat.
- Rozumiem. - Jeszcze go kończę.
Głęboka myśl.
Co sądzisz o swoim występie?
- Był do dupy. - Przesadziłeś z korposzczurami.
- Tak? - Przykro mi.
Przykro, że ci to mówię, ale tak uważam.
- Tak, był zbyt mroczny. - Kilku ludzi się śmiało.
Ale ciężko było przejść dalej.
- Co masz na myśli? - Publika była... Jak to powiedzieć?
- Była zbyt konfrontacyjna. - Rozumiem.
Moim zdaniem mogło to kogoś urazić.
Taka jest komedia.
Zgadzam się.
Rozumiem, co masz na myśli, ale...
To było brutalnie szczere.
- Reszta była śmieszna. - Dzięki.
- Nieźle sknociłem, ale... - Nieprawda.
- Ale wiesz co... - Będzie lepiej.
Pracuj nad tym, bo co innego zrobisz?
To prawda.
Gdy czasem przegram i mam doła,
wracam do domu, a ludzie pytają, jak mi poszło.
To trudna rozmowa.
Ale gdybym miał wrócić do pustego domu,
pogrążyłbym się w czarnych myślach.
Racja. Wiele można wynieść z rozmowy z innymi.
- Idziesz na górę? - Nie, porysuję trochę.
Ale miękkie. Twoje włosy są...
wspaniałe.
- Pachną ślicznie. - No co ty.
- Prawda. - W barze waliło.
Pachniesz jak Mitsukoshi.
Jak ten sklep?
- Jak bar. - Ma rację.
- Pięknie pachniesz. - Co?
Wąchasz moje włosy? Przestań.
Przestań. Ładnie pachniały?
- Tak. - Naprawdę?
Wczoraj nosiłeś bluzę, którą pożyczyłam.
Tak.
Pachniała?
- Śmierdziała. - Przykro mi.
- Żartuję, pachniała super. - Przepraszam.
Ucieszyłam się,
widząc, że ją nosisz.
Że noszę własną bluzę?
Nie, bałam się, że śmierdzi przeze mnie.
Zawsze ładnie pachnie, prawda?
Poważnie. Kiedy przyjechałaś,
usiadłaś tutaj i twój zapach mnie powalił.
- Poddaj się, Hana. - Koniec tego.
Po takim pokazie uczuć.
- Za późno. - Tak.
Hana wciąż nie wyznała uczuć Ryo,
ale widać je jak na dłoni.
Ale walczyła.
Nie można nic zrobić, gdy ktoś się tak zachowuje.
To pewnie część taktyki: „Obyś to zrozumiała”.
Nie chciałabym widzieć,
jak tak ze sobą flirtują.
- Racja. - Trochę przesadził.
Na miejscu Hany, unikałabym przebywania razem
- z tą dwójką. - Jest jej wtedy ciężko.
Ryo poprosił Vivi o radę,
bo wie, że Hana coś do niego czuje, ale on tego nie odwzajemnia
i nie wie, co zrobić.
Ale Vivi wciąż flirtuje z Ryo przy Hanie.
Zaczynam kwestionować jej moralność.
Zasadne podejrzenia.
- Ciężko ich nie mieć. - Ale Hana wciąż nic nie zrobiła,
- więc co jej pozostaje? - Racja,
ale jeśli Vivi nie wykona ruchu, to nie wiem, czego chce.
- To zrozumiałe. - Tak...
Napięcie w trójkącie rośnie, a tymczasem...
Tupas!
- Istny dżentelmen! - Był świetny.
- Wyłożył karty. - Świetna randka.
Przyniósł nawet prezent, niczym specjalista amorów.
Martwi mnie jego łagodność w wieku 22 lat.
- Racja. - Jest spokojny.
Jakby miał 54 lata.
- Z takimi ludźmi pracuje. - Czuję,
że wiele jest osób w jego wieku z takim nastawieniem.
Emika stwierdziła, że się cieszy i Tupas się jej podoba.
Ale nie było tego po niej widać.
Ciężko poznać jej prawdziwe odczucia.
Co dokładnie powiedziała dziewczynom?
Hana zapytała, czy mogła by z nim chodzić?
- Odparła: „Jasne”. - Tak?
- Kojarzy mi się. - Co to za gest?
- To nie Emiki. - „Jasne, że tak”.
Robisz to idealnie.
- Nie robiła tak. - Nie.
Kai chyba próbuje zbliżyć się do Hany.
Pocieszając ją, powiedział sporo rzeczy
i to faktycznie były jego uczucia.
Być może.
Wciąż wychwalał ją, że jest ładna.
Utalentowana i zabawna.
„Znasz Trampoland?”
Podjarała się.
Kai jeszcze nigdy nie był tu tak podekscytowany.
- Jak Trampolandem. - To pierwszy raz.
Być może.
Co sądzicie o stand-upie?
Właśnie. Zapytajmy ekspertów.
Amerykański stand-up to zupełnie inna sprawa.
Nie wiem, z czego śmieją się w USA,
- ale to było dość mroczne. - Prawda?
Wydaje mi się, że nie bawiła go mroczność tego żartu.
Wydaje się myśleć, że ponurość to część stand-upu.
Nie ma rodziny,
a mówi o gównianym żarciu żony.
Nie mówi z doświadczenia, więc to mniej ważne.
Żart byłby śmieszniejszy od kogoś, kto jest już po kilku rozwodach.
Stara się odtworzyć gig jakiegoś innego komika.
Możliwe.
Wielu początkujących papuguje.
To normalne. Kopiują swoich idoli.
Ale wciąż ma świetny głos.
Tak, ale jego osobowość musi nadążać.
Brzmi jak osoba, która jest za pan brat ze sztuką.
Musi się postarać, by sprostać oczekiwaniom.
- Racja. - To prawda.
U wszystkich trzech par coś się dzieje.
- Racja. - Są postępy.
Może będą trzy pary.
Tego jeszcze u nas nie było.
Zawsze, gdy to przewiduję, coś nie wychodzi.
- To ciężkie. - Czasem jest blisko.
- Chciałbym, by się udało. - Ryo musi zadziałać.
- Już czas. - Do roboty.
Ryo, chcesz zachować reputację,
ale jeśli się nie pospieszysz, to źle na tym wyjdziesz.
GODZINA 14.30
Chciałam się podzielić tą colą, ale zostało już mało.
- Chcesz? - Poproszę.
- Wygląda pycha. - Co?
Makaron.
Makaron?
Widziałem przepis na danie jednogarnkowe.
- Przepis? - Tak.
- Radzą, jak je gotować. - Jasne.
I dają przepis na szczupaka.
- Cześć. - Dzień dobry.
- Cześć. - Moja stara książka kucharska.
Kupiłam ją od razu po przeprowadzce.
- Nieźle. - Oby się przydała.
Wyluzowany weekend.
Tak...
Ładna pogoda.
- Jest ciepło. - Prawda?
Lubię być w ciepłym, kiedy jest zimno.
- Jak pod kotatsu. - Tak.
To sezon na światełka.
- Uwielbiam je. - Ja też.
Byłeś kiedyś w Yomiuri Land?
- Nie. - Nie?
- No tak. - Jasne, że nie.
Zapomniałam.
- Mieszkasz tu dziesięć miesięcy. - To krótko.
A w Disneylandzie?
Tylko na wycieczce w gimnazjum.
Yomiuri Land wywołuje u mnie nostalgię.
- Pojechałbym. - Jest super.
- Mają tam kolejki? - I wszystko byłoby w ozdobach.
Zostało półtora miesiąca do końca roku.
Tak.
GODZINA 23.30
Jesteś głodna?
Nie bardzo. A co?
Wróciłem z Osaki
i przywiozłem ciasto.
- Masz ochotę? - Jest znane i pyszne.
Wygląda super.
- Częstuj się. - Mogę rano?
- To był prezent? - Co?
- Nie, kupiłem je. - Pamiątka.
Czemu prezent?
- Jak miło. - Zostawię je w lodówce.
Jak mecze?
Przegraliśmy oba.
- Zrobiłeś, co mogłeś. - Dzięki.
Gdzie reszta?
Tupas ciągle pracuje.
A Kai i Emika śpią.
Zmieniłaś coś z włosami.
Co się stało?
- Są prostsze, nie? - Tak, byłam u fryzjera.
Teraz są gładkie.
No właśnie.
- Chyba jesteś zmęczony. - Tak.
Może połóż się wcześniej.
Nie wiem, czy zasnę.
Czemu?
- Co to za strój? - A co?
- Czemu? - Ładny.
Dokąd idziesz?
Podładować laptopa.
Zawsze, gdy wracasz, to czuję, jakbym widziała cię pierwszy raz.
- Tak? - Tylko ja tak mam?
Przebiorę się i obejrzę film.
- Częstuj się. - Dzięki.
Idziesz do łóżka?
Nie, ostatnio kiepsko sypiam.
Oglądasz na telefonie?
- A masz laptopa? - Tak.
Obejrzymy coś razem?
Nie mogę zalogować się na Netfliksa.
Nie zmieniłam hasła, ale mimo to.
Nie wiem czemu.
- To znaczy „anuluj”? - Tak.
- Jest tak już jakiś czas. - Tak dobrze?
Tak. Może restart pomoże.
- Co się stało? - Netflix mi nie działa.
- Czemu? - Nie wiem.
- Co jest? - Strona padła?
Może hasło jest złe?
- Potrzebujesz karty? - Wziąć swoją?
Nie, wezmę swoją.
Dobrze.
- Wygrałaś walkę? - Tak.
Tylko w sobotę?
Tak, miałam dwie walki.
- Znalazłeś pranie? - To byłaś ty?
- Jest w suszarce. - Dzięki.
Chciałem cię o to zapytać.
Dziękuję.
Wąchałam je.
Na serio?
Musiało śmierdzieć.
Żartowałam.
Czemu się tak wystroiłaś? To strój poza ringiem?
- Nie, Jungle miała dziś święto. - Kyona, tak?
A jakie?
Czwarty rok walk.
- We wrestlingu? - Tak.
- Zaczęła piąty. - Walczy dłużej od ciebie?
- Tak, ja mam czwarty. - Zaczęłyście tak samo.
Ja mam czwarty, a ona zaczęła piąty.
- No tak. - Tak.
- No to... - Dobra.
Zaczynamy? Też oglądasz?
Tak.
- Widzisz, Hana? - Tak.
To siostra?
Ta postać ma autyzm, a to jego pierwsza dziewczyna.
Jak się poznali?
W liceum.
Jak poznajesz dziewczyny?
Co?
W prawdziwym świecie?
- Partnerki? - Tak.
Pytaj zawodowca.
- Jak poznać partnera? - Czemu mnie?
Co?
Kiedy się w kimś zabujasz?
- Jak zagadać? - Tak.
Pokazałabym jasno, że coś do kogoś czuję,
a potem czekała, aż to odwzajemni.
- Rozumiem. - Rzadko zaczynam.
Większość dziewczyn czeka.
- Ale pokazuję swe intencje. - Że kogoś lubisz?
Że jestem zainteresowana.
Jeśli mimo to nic nie robią,
to widać nie są zainteresowani.
To mądre.
Uganianie się za nimi byłoby stratą czasu.
Wolę poważniejsze związki.
Nie chcę żadnych gierek.
Ciągnie mnie do osób, które są odważniejsze.
Jeśli to ja zacznę,
ryzykuję bycie stałą inicjatorką.
To niezbyt romantyczne.
Oglądamy dalej?
Tak.
- Widzisz? - Tak.
Wybacz.
- Widzisz? - Tak, dobrze.
Nie zimno ci?
Trochę.
Nie włączaj ogrzewania.
- Wieje prosto tutaj. - Serio?
Nie trzeba.
- Chcesz poduszkę? - Nie.
Nie chcesz?
- Nie trzeba. - Weź.
Za duża? W porządku?
Za duża?
Ułóż się jakoś.
- Chce ci się spać? - Nie.
Zasypiasz już.
Ja też.
Widzisz?
Czemu jesteś taki ciepły?
- Ja? - Tak.
- Jestem? - Tak.
Ty jesteś zimna.
- Pewnie ci zimno. - Tak.
Nie włączaj ogrzewania.
Dziękuję?
Tutaj, dzięki.
Próbowałam go gdzieś zaprosić,
ale jednak się nie udawało.
Wiem, że miał kontuzję
i musi skupić się na koszykówce.
Starałam się uwierzyć, że to dlatego mnie unika.
Ale gdy ich dziś zobaczyłam...
wszystko stało się jasne.
Ryo nie jest zajęty koszykówką.
Po prostu mnie nie lubi.
Nie podobam mu się.
Nie chce być ze mną, tylko z Vivi.
Już się lubią.
Chcę znać prawdę. Może go spytam.
Może.
Strasznie się śmieją.
Nie wiem, co by powiedział.
Tak...
Czemu nic się nie dzieje?
Na co czekają?
O co im chodzi?
- Denerwują mnie. - Czemu nie działa?
Rozczarowujące.
To się zalicza do „braku akcji”?
- Jasne! - Nic się nie dzieje.
Chwila.
Oparcie głowy o kobietę też musi się liczyć.
- O czym ty mówisz? - Wcale nie.
- Ani trochę. - Co to był za chaos?
Czemu ogrzewa jej ręce łokciem?
- Właśnie. - To było dziwne.
Lubi ją czy to po prostu wygodny mebel?
- Prawda? - Mógłby złapać ją za rękę.
- Rozgrzałby ją. - Tak, ale wtedy
- przyznałby się do uczuć. - I tu się mylisz.
Muszą brać ślub, jeśli złapią się za ręce?
Oczywiście, że tak!
- Jakim cudem? - Mają więź!
Skąd bierzesz te bzdury?
Ja tak zyskałem żonę.
Żyjesz w wielkim absurdzie.
Słyszałaś, co o nas mówi?
Przepraszam.
W procesie o miłość
byłby całkowicie niewinny.
To tak, jakby obmacywacz mówił,
że dotknął ich tyłem dłoni?
- „Nie użyłem przodu”. - Wtedy byłby winny.
To były tylko łokcie.
Głowa przy ramieniu to już jakaś ekscytacja,
ale wciąż się zsuwała.
- Tak się nie pocałują. - Mógł się oprzeć.
Właśnie.
- Zasięg jest tu ważny? - Mógłby ją złapać za rękę.
- Rozumiem. - I będą małżeństwem?
- Bez wątpienia. - Co z tobą?
Trzymanie za rękę to małżeński kontrakt.
To nie był jego ruch.
Był.
Dlatego przegrywa w kosza.
- Serio. - Jeśli tak gra.
Prawda? Powinien przejść do ofensywy.
Grałem dziesięć lat i bywa, że zawodnicy
sprawdzają, ile mogą przejść na granicy faulu.
- To właśnie robi. - Ten gest oznacza,
że sprawdza, ile może zrobić.
Ślepo wierzyliśmy w talent podrywacza Ryo.
- Całym sercem. - Ja też.
- Ale to nie tak. - Myliliśmy się?
- Może czeka na nią? - Chyba tak.
- To znaczy? - Aż wyzna mu uczucia?
Albo go pocałuje. Chce, by o niego zabiegała.
To chyba błąd. Musi być bardziej aktywny.
Nie potrafi. Za bardzo martwi się Haną.
To byłoby nieodpowiednie.
- To mały z niego człowieczek. - Wiem.
To znaczy?
Chodzi o możliwości.
Nie wiem, jaki jest jego człowieczek.
Nie byłby odpowiedzialny za Hanę, gdyby Vivi go pocałowała.
- Nieprawda. - Nie powinien tak myśleć.
Po prostu, jeśli tak myśli, to dowodzi, że jest przebiegły.
- Musi być wierny uczuciom. - Właśnie.
A może nie lubi Vivi.
- Tak myślę. - To możliwe.
Może widuje się z kimś poza domem.
- Albo jej nie lubi. - Tak myślisz?
- Inaczej by działał. - Na bank.
Oby nie flirtował z nią, jeśli nic do niej nie czuje.
- To byłoby słabe. - Najgorsze.
- Zwłaszcza, że zna jej zdanie. - Gdyby flirtował,
- nie myśląc o związku... - Byłby straszny.
- Zasmuciłby mnie. - Nie ma gdzie się ukryć.
- Nidzie. - Każda opcja jest zła.
Nie ma wyboru. Musi powiedzieć, co czuje.
Tak będzie najlepiej.
- Dobre? - Miałam mieć dietę,
ale spróbuję, bo Ryo to kupił.
Ostatnio zastanawiałyśmy się,
- czy nie spytać Ryo, co czuje. - Tak.
Co myślisz?
Dobry pomysł.
Spytaj, jeśli jesteś ciekawa. Też chciałabym wiedzieć.
- Pewnie. - Ale boję się spytać.
Byłoby miło, gdybyś to zrobiła.
- Pójdę po niego. - Wrócił już?
- Jestem. - Cześć.
- Zjedliśmy... - I jak?
Pycha. Tupas zjadł dwie porcje.
- Masz chwilę, Ryo? - Tak.
- Mogę się umyć? - Pewnie.
- Zaraz wracam. - Spoko.
Tak.
- „Tak”. - Tak.
Boję się.
Odpowiedź może być bolesna.
Co się stało?
Zastanawiałam się, co słychać.
- U mnie? - Co tam?
- To znaczy? - Wiesz, o czym mówię?
Tak.
Pytasz, co czuję do dziewczyn?
Tak.
Wiesz, co się dzieje?
- Zauważyłem. - Właśnie.
Ciężko nie.
Tak, to niemożliwe.
Jeżeli chodzi o Hanę...
ostatnio odwołałem naszą kolację.
Tak.
Myślałem, że się po tym do mnie zrazi.
Ale tak się nie stało.
Chciałbym...
Wiem, że w końcu będę musiał być z nią szczery.
Ale ciężko mi tak po prostu...
- Nie powiedziała... - Co czuje.
Nie chcę jej odrzucić,
kiedy nie wyraziła jasno, że jest zainteresowana.
- Rozumiem. - Ale nie chcę dawać jej nadziei.
To zła opcja.
Nie wiem, jak to powiedzieć,
ale widzę, co czujesz, po twoim zachowaniu.
- Że nie chcę z nią być? - Tak.
Ale jest taka niewinna.
- Wiem. - Zaskakująco.
W przeszłości, gdyby ktoś nie wyczuwał sytuacji,
to urywałbym kontakt i byłoby po wszystkim.
Ale tu widzimy się codziennie.
Jesteśmy blisko.
Myślisz, że powinienem zainicjować tę rozmowę?
Czy zaczekać, aż coś powie?
Wczoraj rozmawiałam z nią w pokoju.
Jest jej smutno, gdy widzi, jak z kimś flirtujesz.
- Rozumiem. - Więc...
- Szkoda mi jej. - Jasne.
Jeśli powiem prawdę, to tylko ją skrzywdzę.
Naprawdę cię lubi. Będzie zraniona.
- Prawda? - Tak.
Ale nie unikniesz tego.
- A co czujesz do Vivi? - Co do niej...
Jest naprawdę piękna i...
fajnie się z nią rozmawia.
Mogę nawet poprosić ją o radę. Jest świetna.
Ale chce wyjechać do Hollywood.
- Martwisz się o przyszłość? - Tak.
Chce pracować w Ameryce.
Nie chcę związku na odległość.
Więc lubisz ją,
ale jeśli spojrzysz na to realistycznie,
- to trochę się gmatwa. - Tak.
Nawet gdyby miała zostać w Japonii,
to i tak czułbym się źle.
Moje cele muszą być dla mnie priorytetem.
Nie chcę, by porzucała swoje,
by wesprzeć moje. Nie chcę tego.
Rozumiem.
Porozmawiać też z nią?
Trudne pytanie.
Ale jeśli wiesz, że nic z tego nie wyjdzie...
Możesz ją lubić,
ale jeśli chcesz realistycznie myśleć o priorytetach...
- To problem, prawda? - Tak.
Jeśli wiesz, że to nie wyjdzie, powinieneś jej powiedzieć.
Też tak myślę.
- Masz rację. - Tak...
Napisy: Krzysztof Zając